विवेकवादी विजय

त्या दिवशी बाजारात अचानक एक ओळखीची महिला समोर आली. मी ज्या अध्यात्मिक संस्थेत सत्संगाला जायचो तिथं ती माझ्यासोबतच सेवा द्यायला यायची. पांढरी शुभ्र साडी (त्या सत्संगातला ड्रेसकोड ) नेसूनच ती होती. आमची नजरानजर झाली परंतु तिनं माझ्याकडे पाहून न पाहिल्यासारखं केलं. कारण मी आता सत्संगात जात नसल्याने आणि नास्तिकतेचा प्रचार करत असल्याने मला ते लोक पसंत करत नाहीत. माझा द्वेष करतात. मला समोर पाहताच ते अनकम्फर्टेबल होऊन जातात. मला आठवतं ती महिला त्या सत्संगात सेवा देणाऱ्या महिलांपैकी सर्वात जास्त समर्पित अनुयायी होती. माझ्यासारखंच तिनेही आपल्या करिअरची वाट लावून आपलं जीवन सत्संगासाठी समर्पित केलं होतं . मी तर बाहेर पडलो पण ती अजूनही तिथेच चिकटून आहे. तिला सिस्टर शिवानीसारखं व्हायचं होतं . खूप वर्षांनी ती दिसली. पेहराव नेहमीसारखाच होता. पण चेहऱ्यावर अत्यंत उद्विग्न अन चिंताग्रस्त भाव. एखाद्या गंभीर मानसिक आजाराने ग्रस्त असल्यासारखा चेहरा झालेला होता. थकल्यासारखी खांदे पाडून ती रस्त्याच्या कडेकडेने चालत होती. मला तिची अवस्था दयनीय वाटली. असं असूनही मला पाहताच टाळण्याच्या कृतीतून तिचा अध्यात्मिक ...